Daar is die dan

Het was zondagochtend 25 maart om 05:30 uur dat Gwendy me wakker maakte: “Ik denk dat het is begonnen”. Nu is Gwendy sinds vorig jaar weer fan van de Formule 1 en ja om 0530 begint de Ziggo voorbeschouwing maar ja Robje Kamphues heeft bij mij afgedaan dus die hoef ik niet te zien. Ja Robje was vroeger grappenmaker, ging andere mensen foppen en toen Bart de Graaf hem even aanpakte toen deed die kinderachtig. Dat deed die later ook toen Geenstijl even langskwam (link), kortom afgedaan.

Goed back to business, ik had natuurlijk direct al wel door dat Gwendy me niet wakker had gemaakt omdat de F1 eraan kwam, nee het was zover. De voorspelling van oma gaat uitkomen, tenminste de weeën waren om 02:30 uur ’s nachts (zomertijd) begonnen, dus m’n oma krijgt een extra kadootje. Oma is op 25 maart jarig en zei al maanden geleden, ‘leutje jong wordt geboren op mien verjoardag’ (maar dan op z’n Gronings). Want het normale kadootje lag al achter in de auto, een mooi paasstukje voor op tafel. Ja een mooi kado voor iemand die 92 wordt.

Ik vraag hoe het ermee staat en krijg dus te horen dat Gwendy al een drietal uren op is. De weeën onregelmatig begonnen maar nu toch wel vrij regelmatig zijn en om de drie minuten. Kortom het was tijd om snel te douchen, het ziekenhuis te bellen (we gaan klinisch bevallen vanwege de trombose medicatie van Gwendy) en daarna die kant op te rijden. Verder waren we namelijk klaar, de vluchttassen (uiteraard past het niet allemaal in 1 tas) staan klaar, de auto is voorbereid (onderstel van het kinderzitje zit stevig vast geplaatst), kortom we zijn er klaar voor.

Dan sta ik op, op dat moment merk ik dat m’n lijf het best wel spannend vind. Zodra ik dat besef merk ik dat ik het zelf ook spannend begin te vinden. De weken ervoor had ik daar eigenlijk nog geen last van, zoals een projectmanager was het traject opgepakt, alle checklists waren afgewerkt dus we waren er klaar voor. Geen probleem. Maar nu kwam het er op aan, This is not a drill people, we’re bringing another human being onto this world!

Ik loop naar de keuken, drink wat water en zie m’n handen trillen. Bij de speciale mannensessie van de Oh Wee cursus hebben we geleerd dat wij er als mannen op dat moment moeten staan, aangeven dat de dames het goed doen, alles even slikken wat er over je heen komt, dat ook weer gaan vergeten, dat ook echt beloven dat je dat gaat vergeten als je helemaal de huid wordt volgescholden en er dus gewoon staan. Kortom ik heb kort in m’n hoofd de video’s afgespeeld van al m’n mindfullness trainingen, yoga lessen, ying-yang sessies, zen zen video’s. Daarna maar even rustig tot 100 geteld, nog een glas water opgedronken en bedacht van it’s showtime bitches here we go!

Op dat moment meldt Gwendy dat de vliezen net gebroken zijn, ze is dan gelukkig in de badkamer en loopt even naar mij toe. Er komt op dat moment een wee en dan komen we erachter dat er met elke wee wat vruchtwater meekomt. Kortom even snel met een handdoek de vloer dweilen, Gwendy onder de douche gezet, tassen bij de deur gezet, en daarna het ziekenhuis gebeld. En omdat de weeën best snel achter elkaar kwamen mochten we ook gelijk komen.

Om 06:16 knallen we met de auto richting het ziekenhuis. Dit is 1 x links, de weg uitrijden, dan linksaf richting de rotonde, die nemen we 1 x rechts, dan rijden we al langs het Martiniziekenhuis. Kortom we waren om 06:30 binnen in het ziekenhuis en gingen rustig richting de verloskamers. Daar werden we opgevangen door de verpleegkundige, die melde dat het druk was maar dat kamer 04 voor ons was, dat we maar net moesten doen of we thuis waren en dat ze ons zo zal helpen.

Ik zal de details van de bevalling achterwege laten. Heb ook niet live mee getwittert of wat dan ook. Nee gewoon rustig Gwendy begeleiden en ondersteunen door de weeën heen. Die worden steeds regelmatiger en heftiger, dat kon ik zien op de monitor waar ze aanlag. Deze mat de hartslag van de baby en de hardheid van de buik. Zodra er een wee aankwam kon ik het zien op het scherm en Gwendy begeleiden. In de vorige blog heb ik gezegd dat de gevolgde zwangerschapscursus geen puf cursus was, nou dat heb ik ook even geweten. Ja even, want na 2 keer heb je het wel door, twee keer normaal uitpuffen, 1 keer wat heftiger en dan inademen.

Goed even vooruit spoelen, de kleine is geboren om 16:19 uur. Een kleine anderhalf uur van te voren hebben we de familie even ingelicht dat het er nu toch wel aan zat te komen. ’s Ochtends had ik nog een appje gehad van m’n moeder, of en wanneer we naar oma’s verjaardag gaan. En dat we dit alleen moesten doen als het kon hoor. Nu heb ik mezelf ooit eens voorgehouden om niet te liegen, dus was mijn antwoord ook keurig. We hadden ’s middags in de planning staan. Dat antwoord wekte geen argwaan, ik heb niet gelogen en moeders zit dus nog niet in spanning. Mooi.

Toen in de twee whatsappgroepen en 1 via FB messenger, maar even een kort berichtje, we zijn in het ziekenhuis in de bevallingskamer. Zodra er wat te melden is laat ik het weten. Daarna de telefoons op stil gezet en Gwendy verder geholpen met puffen. We werden ondertussen geholpen door een Co-assistent die die ochtend aan het meelopen was op de afdeling. Zij heeft ons goed door de laatste drie uren van de weeën gekregen. Want tot die tijd kon Gwendy nog wat rondlopen, nog lekker douchen, maar daarna moest ze toch gaan liggen en kon het gaan beginnen.

Nogmaals, de details bespaar ik één ieder, maar na een korte bevallingsperiode van 20 minuten werd Ewoud op de borst van Gwendy gelegd. Er kwam geluid uit, alles zat erop wat er op moest zitten, dus dikke prima. De camera heb ik er op dat moment ook maar weer bij gepakt en heb wat foto’s gemaakt. Mocht daarna de navelstreng doorknippen en Gwendy werd even netjes weer opgelapt door de behulpzame toppers van het Martiniziekenhuis.

Half uurtje daarna heb ik maar eens een berichtje richting familie gestuurd, ‘We bellen straks even, maar hierbij het bericht dat Ewoud is geboren. Moeder en zoon maken het goed, hierbij een tweetal foto’s.’. Toen weer de telefoon op stil en ben ik gaan zitten in de stoel. Kreeg Ewoud in m’n handen en dan begint het. Goddorie, dit is ‘m. Mijn zoon, hoe zat dat ook alweer met vasthouden, voorzichtig met het nekje, ligt die wel lekker, maar ook het gevoel van verdomme het is gelukt. Het traject van 2,5 jaar (ja het was geen olifantendracht of iets degelijks, maar vanaf moment serieuze start om een kleintje te krijgen tot nu) is afgerond en nu begint het.

Nu ben ik een gozer die af en toe wel eens een stoere grote bek heeft, sommige zouden me beschrijven als een aardig lief ventje die wel eens een klein grof mondje heeft… Maar verdorie wat een respect heb ik voor dit wonder van het bevallen. En nee dit zeg ik niet omdat ik nu na bijna een week, met weinig slaap, nog steeds super blij & verliefd ben, nee ik zeg het gewoon, het is echt wel een tikkie heftiger dan de mannengriep.

There I said it!